Select Page

Nu dan, vandaag dat ik alleen ben en kan zien*

 

Als een object zijn functie niet meer kan vervullen, bijvoorbeeld omdat het stuk is, verouderd of niet meer bruikbaar, dan kunnen we het zien zoals het zich manifesteert.

Een leven begrijpt niet waarom het bestaat. Wat geeft het vorm? Wat maakt dat het betekenis krijgt?

Je wordt geboren en gewikkeld in een laken. Als je sterft, wordt het over je heen gelegd. Tijdens je leven lig je elke nacht onder een laken dat je verschoont, opbergt, strijkt, instopt, weggooit als het op is.

Het dagelijkse contact met een laken is versmolten met ons leven.

Steeds opnieuw openbaarde het laken zich aan mij, alsof het iets vertelde over mijn eigen bestaan. Ik zag: zo ben ik ook. In die ruimte niet begrijpend waarom het daar is en waarom het bestaat. Het is even aandoenlijk als absurd. Zo zijn wij allen, zo is de mens.

 

 

*De titel is ontleend aan een gedicht van Fernando Pessoa, vertaling August Willemsen